Fiction
It is All New for Me
K S VENKATARAMAN
I just got into my compartment, located my seat, placed my meager luggage safely in the stand above my head and after doing such a hard work, naturally ensconced in my cushioned seat happily.
Quite appropriate to my young age, (I am just 67) I always derive a pleasure when I get a seat by the side of a window. Beware, when I don’t get it, and when others are not so considerate as to give it to a young person like me on their own, I take some ingenious steps to get one, before the victim becomes fully aware of it!
Thus settled, I briefly surveyed my co-travelers. Two seats had already been occupied by a young couple, whose body language clearly announced to the world that they would like to be left to themselves. Three more seats were found vacant. I directed my attention outside the window.
The railway station was overly crowded. There was clamorous excitement everywhere. The latecomers were pushing hard everybody with impatience, trying to find their accommodations. Many people were anxiously searching for the TTE with their own doubts and needs. I pitied for their ignorance; they did not know that the TTEs are usually the last persons to appear and get into their respective compartments.
There was no dearth of emotional scenes as well. We could see people hugging one another and delivering encouraging messages.
How many varieties of farewell are there! From silently gripping the other person’s hands, to boisterous laughs accompanied by teasing remarks, we could see several kinds of farewell there. A section of people are parting with another section; for the day or for the year or for lifetime, who knows! We could hear last minute appeals, hasty and serious narrations, heart-melting sermons, firm commands, and even threats!
Some were trying not to break down; some others actually broke down; some were trying to break free from the arms of others, discreetly wiping a tear or two from their eyes; some were seriously breaking others’ hearts.
The train should have started; but it seemed that it was respecting the emotional waves of the people and giving some time for them to settle. Somebody was thinking aloud impatiently, “It is already five minutes late.”
An old gentleman was hurriedly nearing our compartment. He was tightly holding the hand of a young man, maybe in his late twenties, who was not keeping pace with the old man. The way in which he was lagging behind and looking around at each and everything made me feel that he was mentally retarded.
Somehow the old man managed to get into the compartment, while his son was loudly exclaiming, “Dad, did you see those lights! Already it is green daddy!”
I cleverly made it out. So, they were father and son! Why such a grown-up son is behaving like a child, with an inexplicable wonderment in his eyes? Coming to think of eyes, I noticed a black ring under his eyes, as though he had not slept properly or had applied some ointment there. After seeing them at close quarters, my former idea of the boy’s mental deficiency disappeared. He looked intelligent enough but his eyes were peculiarly wandering without rest! It looked like the eyes of a kid being taken out for the first time in its life. His gestures were equally powerful and conformed with his eye-movements. For his age, it all appeared weird!
For a moment I worried if he would demand my seat. Luckily he made a beeline to the window-seat opposite to me, slightly pushing the couple, who moved like a single unit, to his left. His father sat by my side.
There was already a trace of irritation perceptible with the couple. The husband glanced at the young man and quickly turned his eyes away from the rest of the world.
When the train started moving, a loud jolly noise emerged from the throat of the young man, surprising me; and the couple winced.
A few minutes later the young man shouted, “Dad, see it looks like the trees and lamp posts are moving!” To this genuine appreciation of eye-deception, I did not know how to react; the couple knew. They let out a derisive laughter. The father looked embarrassed.
The young man was in the world of his own. The flying birds, colorful fields and trees, vehicles moving on the parallel road, the rural children who waved their hands at us joyfully, the railway announcement boards in three languages, the station staff waving the flags ritually in the stations on the way, a river that we crossed, the special sounds emanating while the train moved on the bridge, the cattle leisurely moving on the grazing grounds, crows perching on the electric wires without getting hurt, … I deliberately check myself here. The things that kindled the interest of the young man were too many to describe.
I could see that his ceaseless, carefree talk and the manner in which he was conducting himself were getting on the nerves of the couple. The lady was an expert in grimacing. I started wondering in how many ways a lady’s single face could express disapproval! She was lazily running through a colorful fashion magazine but her attention was more on the young man’s energetic utterances.
That is when it happened. The magazine fell down from the lap of the lady. The young man suddenly leapt down to take the book, saying aloud, “Daddy, see, the photo is so beautiful!” Just then the young lady also had bent and their heads collided with a thudding sound.
The lady straightened herself vigorously rubbing her head and emitting the rays of hatred towards the young man. It was the last straw on the camel’s back for the husband. He started shouting. Looking at the son, he said, “Erumaimaadupola valarnthirukkaye, unakku konjamaavathu moolai irukika?” (You have grown like a buffalo but do you have at least a little brain?) He turned towards the father and yelled at him, “Yenya, ippadi paithiyaththellam velile konduvare. Kondupoi paithiyakkaara aaspathiriyil cherenya.” (Why the hell you have brought this mad fellow out like this? You take him to a mental asylum and get him admitted there.)
There were tears in the father’s eyes. He pleaded softly, “Excuse me and my son, sir, I got him discharged from the eye-hospital only today morning. Though he is a graduate, he is seeing the world for the first time. For my son, who was born blind, this is the first day after his vision was restored.”
The attitude of the couple suddenly changed. Their faces became mixed bags of embarrassment, regret, understanding and so many other positive feelings now. Both of them profusely apologized to the old man for their wrong attitude. The husband embraced the young man and for the rest of the journey the enthusiasm of the young man had engulfed all of us.
I told myself, “Judging the world is a very delicate job; it needs to be done with love, patience and intelligence.”
K S Venkataraman is Associate Editor, Dynamic Youth Online Magazine. He could be reached through e-mail: dynamicyouth_development@yahoo.com
Il est tout nouveau pour moi
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Fiction
il est tout nouveau pour moi
K S VENKATARAMAN que
je suis juste entré dans mon compartiment, situé mon siège, placé mon bagage maigre sans risque dans le stand au-dessus de ma tête et après avoir effectué un travail si dur, naturellement caché dans mon siège amorti heureusement.
Tout à fait approprié à mon jeune âge, (j'ai juste 67 ans) je dérive toujours un plaisir quand j'obtiens un siège par le côté d'une fenêtre. Prenez garde, quand je ne l'obtiens pas, et quand d'autres ne sont pas aussi prévenants quant à l'élasticité il à un jeune comme moi sur leurs propres, je prends quelques mesures ingénieuses pour obtenir un, avant que la victime se rende compte entièrement de lui !
Ainsi arrangé, j'ai brièvement examiné mes Co-voyageurs. Deux sièges avaient été déjà occupés par un jeune couple, dont la langue de corps a clairement annoncé au monde qu'ils voudraient être laissés à eux-mêmes. Trois sièges supplémentaires ont été trouvés vides. J'ai dirigé mon attention en dehors de la fenêtre.
La gare a été excessivement serrée. Il y avait excitation bruyante partout. Les retardataires poussaient dur tout le monde avec l'impatience, essayant de trouver leurs commodités. Beaucoup de gens recherchaient impatiemment le TTE avec leurs propres doutes et besoins. J'ai plaint pour leur ignorance ; ils n'ont pas su que le TTEs sont habituellement les dernières personnes à apparaître et entrer dans leurs compartiments respectifs.
Il n'y avait aucune pénurie de scènes émotives aussi bien. Nous pourrions voir des personnes étreindre un un autre et fournir les messages encourageants.
Combien de variétés d'adieu sont là ! De saisir silencieusement de l'autre les mains personne, aux rires bruyants accompagnés des remarques de taquinerie, nous pourrions voir plusieurs genres d'adieu là. Une section des personnes séparent avec une autre section ; pour le jour ou pendant l'année ou pour la vie, qui sait ! Nous pourrions entendre des appels de dernière minute, des récits précipités et sérieux, des sermons de coeur-fonte, des commandes fermes, et même des menaces !
Certains essayaient pas décomposent ; quelques autres ont décomposé réellement ; certains essayaient de se casser librement des bras de d'autres, discrètement essuyant une larme ou deux de leurs yeux ; certains cassaient sérieusement d'autres des' coeurs.
Le train devrait avoir démarré ; mais il a semblé que il respectait les vagues émotives du peuple et donnait un certain temps pour eux au banc à dossier. Quelqu'un pensait à haute voix impatiemment, « il est déjà de cinq minutes tard. »
Un vieux monsieur s'approchait à la hâte de notre compartiment. Il tenait étroitement la main d'un jeune homme, peut-être dans sa fin des années '20, qui ne suivait pas le vieil homme. La manière dont il traînait derrière et regarder autour chacun et tout m'ont fait l'estimer qu'il a été mentalement retardé.
De façon ou d'autre le vieil homme parvenu pour entrer dans le compartiment, alors que son fils hurlait fort, « papa, vous avez vu ces lumières ! Déjà c'est papa vert ! »
J'abilement l'ai fait dehors. Ainsi, ils étaient père et fils ! Pourquoi un fils si adulte se comporte comme un enfant, avec un émerveillement inexplicable dans ses yeux ? Venez pour penser aux yeux, j'ai noté un anneau noir sous ses yeux, comme s'il n'avait pas dormi correctement ou avait appliqué un certain onguent là. Après les avoir vus aux quarts étroits, mon ancienne idée de la déficience mentale du garçon a disparu. Il a semblé assez intelligent mais ses yeux erraient singulièrement sans repos ! Il a ressemblé aux yeux d'un enfant étant sorti pour la première fois dans sa vie. Ses gestes étaient également puissants et conformés à ses oeil-mouvements. Pour son âge, il a tout semblé étrange !
Pendant un moment je me suis inquiété s'il exigerait mon siège. Heureusement il a fait un beeline au fenêtre-siège vis-à-vis moi, légèrement poussant les couples, qui se sont déplacés comme une unité simple, vers sa gauche. Son père reposé par mon côté.
Il y avait déjà une trace d'irritation perceptible avec les couples. Le mari a jeté un coup d'oeil sur le jeune homme et a rapidement tourné ses yeux partis du reste du monde.
Quand le train a commencé à se déplacer, un bruit gai fort a émergé de la gorge du jeune homme, m'étonnant ; et les couples grimacés.
Quelques minutes plus tard le jeune homme a crié, « papa, voient qu'il ressemble aux arbres et des poteaux de lampe se déplacent ! » À cette appréciation véritable d'oeil-déception, je n'ai pas su réagir ; les couples ont su. Ils ont laissé dehors un rire dérisoire. Le père a semblé embarrassé.
Le jeune homme était dans le monde de ses propres. Les oiseaux de vol, les champs colorés et les arbres, véhicules se déplaçant sur la route parallèle, les enfants ruraux qui ont ondulé leurs mains à nous joyeux, l'annonce de chemin de fer embarque dans trois langues, le personnel de station ondulant les drapeaux rituellement dans les stations sur le chemin, un fleuve que nous avons traversé, les bruits spéciaux émanant tandis que le train se déplaçait sur le pont, les bétail se déplaçant lentement pour les raisons de pâturage, corneilles étant perché sur les fils électriques sans obtenir le mal,… je se vérifient délibérément ici. Les choses qui ont allumé l'intérêt du jeune homme étaient un trop grand nombre à décrire.
Je pourrais voir que son entretien incessant et insousiant et la façon dans lesquels il se conduisait obtenaient sur les nerfs des couples. La dame était une experte en matière de grimacer. J'ai commencé à me demander de combien de manières le visage simple d'une dame pourrait exprimer la désapprobation ! Elle courait paresseux par une revue de mode colorée mais son attention était plus sur les expressions énergiques de jeune homme.
C'est quand il s'est produit. Le magasin est tombé vers le bas du recouvrement de la dame. Le jeune homme soudainement sauté vers le bas pour prendre le livre, dire à haute voix, le « papa, voient, la photo est si beau ! » Juste alors la jeune dame également s'était pliée et leurs têtes se sont heurtées un bruit de son mat.
La dame s'est redressée frottant vigoureusement sa tête et émettant les rayons de la haine vers le jeune homme. C'était la dernière paille sur le dos du chameau pour le mari. Il a commencé à crier. Regardant le fils dit-il « valarnthirukkaye d'Erumaimaadupola, irukika de moolai de konjamaavathu d'unakku ? » (Vous vous êtes développé comme un buffle mais vous avez au moins un petit cerveau ?) Il a tourné vers le père et a hurlé à lui, « Yenya, konduvare velile de paithiyaththellam d'ippadi. Cherenya d'aaspathiriyil de paithiyakkaara de Kondupoi. » (Pourquoi l'enfer avez-vous apporté ce camarade fou dehors comme ceci ? Vous le portez à un asile mental et l'obtenez admis là.)
là étiez des larmes dans les yeux du père. Il a parlé en faveur doucement, « excusez-moi et mon fils, monsieur, je l'ai obtenu déchargé du matin d'oeil-hôpital seulement aujourd'hui. Bien qu'il soit un diplômé, il voit le monde pour la première fois. Pour mon fils, qui était aveugle né, c'est le premier jour après que sa vision ait été reconstituée. »
L'attitude des couples a soudainement changé. Leurs visages sont devenus les sacs mélangés de l'embarras, du regret, de l'arrangement et de tant d'autres sentiments positifs maintenant. Les deux ont profusément fait des excuses au vieil homme pour leur attitude fausse. Le mari a embrassé le jeune homme et pour le reste du voyage l'enthousiasme du jeune homme avait englouti tous les nous.
Je me suis dit que, « juger le monde est un travail très sensible ; il doit être fait avec l'amour, la patience et l'intelligence. »
K S Venkataraman est rédacteur d'associé, magasin en ligne de la jeunesse dynamique. Il pourrait être accédé par l'E-mail : dynamicyouth_development@yahoo.com
Es todo nuevo para mí
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Ficción
es todo nuevo para mí
K S VENKATARAMAN que
acabo de conseguir en mi compartimiento, situado mi asiento, puesto mi equipaje pobre con seguridad en el soporte sobre mi cabeza y después de hacer un trabajo tan duro, ensconced naturalmente en mi asiento amortiguado feliz.
Absolutamente apropiado a mi edad joven, (soy apenas 67) derivo siempre un placer cuando consigo un asiento por el lado de una ventana. ¡Guárdese, cuando no lo consigo, y cuando otros no son tan considerados en cuanto a elasticidad él a una persona joven como mí en sus el propios, tomo algunas medidas ingeniosas para conseguir uno, antes de que la víctima sea completamente enterada de él!
Así colocado, examiné brevemente a mis co-viajeros. Dos asientos habían sido ocupados ya por un par joven, que lengua de cuerpo anunció claramente al mundo que quisieran ser dejados sí mismos. Tres más asientos fueron encontrados vacantes. Dirigí mi atención fuera de la ventana.
El ferrocarril fue apretado excesivamente. Había entusiasmo clamoroso por todas partes. Los latecomers empujaban difícilmente a todos con la impaciencia, intentando encontrar sus comodidades. Mucha gente buscaba ansiosamente para el TTE con sus propias dudas y necesidades. Pitied para su ignorancia; no sabían que el TTEs es generalmente las personas pasadas a aparecer y a conseguir en sus compartimientos respectivos.
No había penuria de escenas emocionales también. Podríamos ver a gente el abrazar de uno otro y el entregar de mensajes que animaban.
¡Cuántas variedades de adiós están allí! Silenciosamente de agarrar las manos de la otra persona, a las risas bulliciosas acompañadas por observaciones que embromaban, podríamos ver varias clases de adiós allí. Una sección de la gente se está dividiendo con otra sección; ¡para el día o por el año o para el curso de la vida, que sabe! ¡Podríamos oír súplicas de última hora, las narraciones precipitadas y serias, los sermones corazón-que derretían, los comandos firmes, e incluso las amenazas!
Algunos intentaban no analizan; algunos otros analizaron realmente; algunos intentaban romperse libremente de los brazos de otros, discreto limpiando un rasgón o dos de sus ojos; algunos rompían seriamente otros los' corazones.
El tren debe haber comenzado; pero se parecía que respetaba las ondas emocionales de la gente y daba un cierto tiempo para ella al settle. Alguien pensaba en voz alta impacientemente, “él es ya cinco minutos tarde. ”
Un viejo caballero acercaba apresuradamente a nuestro compartimiento. Él llevaba a cabo firmemente la mano de un hombre joven, quizá en sus finales de los años veinte, que no guardaba paso con el viejo hombre. La manera de la cual él se retrasaba detrás y el mirar alrededor cada uno y todo me hicieron la sensación que lo retardaron mentalmente.
¡De alguna manera el viejo hombre manejado para conseguir en el compartimiento, mientras que su hijo clamaba contra en alta voz, “papá, usted vio esas luces! Es ya papá verde!”
Lo hice listo hacia fuera. ¡Así pues, eran padre e hijo! ¿Por qué un hijo tan adulto se está comportando como un niño, con un wonderment inexplicable en sus ojos? Viniendo pensar en ojos, noté un anillo negro debajo de sus ojos, como si él no había dormido correctamente ni había aplicado un poco de ungüento allí. Después de considerarlos en los cuartos cercanos, mi idea anterior de la deficiencia mental del muchacho desapareció. ¡Él parecía bastante inteligente pero sus ojos vagaban peculiar sin resto! Parecía los ojos de un cabrito que era tomado hacia fuera por primera vez en su vida. Sus gestos eran igualmente de gran alcance y conformados con sus ojo-movimientos. ¡Para su edad, aparecía todo extraño!
Por un momento me preocupé si él exigiría mi asiento. Él hizo afortunadamente un beeline al ventana-asiento frente a mí, levemente empujando los pares, que se movieron como una sola unidad, a su izquierda. Su padre sentado por mi lado.
Había ya un rastro de la irritación perceptible con los pares. El marido echó un vistazo en el hombre joven y dio vuelta rápidamente a sus ojos lejos del resto del mundo.
Cuando el tren comenzó a moverse, un ruido alegre ruidoso emergió de la garganta del hombre joven, sorprendiéndome; y los pares hicieron una mueca de dolor.
Pocos minutos más tarde el hombre joven gritó, “papá, ve que parece los árboles y los postes de la lámpara se está moviendo!” A este aprecio genuino del ojo-engaño, no sabía reaccionar; los pares sabían. Dejaron hacia fuera una risa burlona. El padre mirado desconcertó.
El hombre joven estaba en el mundo sus el propios. Los pájaros del vuelo, los campos coloridos y los árboles, vehículos que se mueven en el camino paralelo, los niños rurales que agitaron sus manos en nosotros alegre, el aviso del ferrocarril suben en tres idiomas, el personal de la estación que agita las banderas ritualmente en las estaciones en la manera, un río que cruzamos, los sonidos especiales que emanan mientras que el tren se movió en el puente, los ganados que se mueven sin prisa en los argumentos de pasto, cuervos perching en los alambres eléctricos sin conseguir daño,… yo se comprueban deliberadamente aquí. Las cosas que encendieron el interés del hombre joven eran demasiadas a describir.
Podría ver que su charla incesante, despreocupada y la manera en las cuales él se conducía conseguían en los nervios de los pares. La señora era un experto en grimacing. ¡Comencé a preguntarme de cuántas maneras podría expresar la sola cara de una señora la desaprobación! Ella perezoso funcionaba a través de un compartimiento de manera colorido pero su atención estaba más en las elocuciones enérgias del hombre joven.
Ése es cuando sucedió. El compartimiento cayó abajo del regazo de la señora. El hombre joven saltado repentinamente abajo para tomar el libro, decir en voz alta, el “papá, ve, la foto es tan hermoso!” Apenas entonces la señora joven también se había doblado y sus cabezas chocaron con un sonido que hacía un ruido sordo.
La señora se enderezó que frotaba vigoroso su cabeza y que emitía los rayos del odio hacia el hombre joven. Era la paja pasada en la parte posteriora del camello para el marido. Él comenzó a gritar. Mirando al hijo, él dijo, “valarnthirukkaye de Erumaimaadupola, irukika del moolai del konjamaavathu del unakku?” (Usted ha crecido como un búfalo pero usted tiene por lo menos un pequeño cerebro?) Él dio vuelta hacia el padre y gritó en él, “Yenya, konduvare velile del paithiyaththellam del ippadi. Cherenya del aaspathiriyil del paithiyakkaara de Kondupoi.” ¿(Por qué el infierno usted ha traído a este compañero enojado hacia fuera como esto? Usted lo lleva a un asilo mental y lo consigue admitido allí.)
allí era rasgones en los ojos del padre. Él abogó por suavemente, “excúseme y mi hijo, sir, lo conseguí descargado a partir de la mañana del ojo-hospital solamente hoy. Aunque él es un graduado, él está viendo el mundo por primera vez. Para mi hijo, que era persiana nacida, éste es el primer día después de que su visión fuera restaurada. ”
La actitud de los pares cambiantes repentinamente. Sus caras ahora se convirtieron en bolsos mezclados de la vergu|enza, del pesar, de la comprensión y de tan muchas otras sensaciones positivas. Los dos se disculparon profusamente al viejo hombre por su actitud incorrecta. El marido abrazó a hombre joven y para el resto del viaje el entusiasmo del hombre joven había engullido todos nosotros.
Me dije que, la “sentencia del mundo sea un trabajo muy delicado; necesita ser hecho con amor, paciencia e inteligencia. ”
K S Venkataraman es redactor de asociado, compartimiento en línea de la juventud dinámica. Él podría ser alcanzado con E-mail: dynamicyouth_development@yahoo.com
È tutto il nuovo per me
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Romanzo
è tutto il nuovo per me
K LA S VENKATARAMAN che
sono entrato appena nel mio scompartimento, situato la mia sede, disposta il mio bagaglio meager sicuro nel basamento sopra la mia testa e dopo avere fatto così lavoro duro, ensconced naturalmente felicemente nella mia sede attenuata.
Abbastanza adatto alla mia età giovane, (sono appena 67) derivo sempre un piacere quando ottengo una sede dal lato di una finestra. Guardi da, quando non lo ottengo e quando altri non sono così considerate quanto a give esso ad un giovane come me da sè, prendo alcune misure ingenious per ottenere uno, prima che la vittima diventare completamente cosciente di esso!
Così depositato, brevemente ho esaminato i miei co-viaggiatori. Due sedi già erano state occupate da una coppia giovane, di cui la lingua di corpo ha annunciato chiaramente al mondo che vorrebbero essere lasciate a se stesso. Tre nuove sedi sono state trovate libere. Ho diretto la mia attenzione fuori della finestra.
La stazione ferroviaria si è ammucchiata eccessivamente. Ci era eccitamento clamorous dappertutto. I latecomers stavano spingendo duro ognuno con impatience, provante a trovare le loro sistemazioni. Molta gente stava cercando ansiosamente il TTE con i loro propri dubbi e bisogni. Pitied per la loro ignoranza; non hanno saputo che il TTEs è solitamente le ultime persone da comparire ed entrare nei loro scompartimenti rispettivi.
Non ci era penuria di scene impressionabili pure. Potremmo vedere la gente abbracciare uno un altro e trasportare i messaggi consiglianti.
Quante varietà di addio sono là! Silenziosamente dalla presa delle mani dell'altra persona, alle risate boisterous accompagnate dalle osservazioni prendenti in giro, potremmo vedere parecchi generi di addio là. Una sezione della gente sta separando con un'altra sezione; per il giorno o per l'anno o per il corso della vita, che sa! Potremmo sentire gli appelli dell'ultimo minuto, narrations affrettati e serii, sermons difusione, ordini costanti e perfino minacce!
Alcuni stavano provando non analizzano; alcuni altri realmente hanno analizzato; alcuni stavano provando a liberare dalle armi di altre, discreetly pulendo una rottura o due dai loro occhi; alcuni stavano rompendo seriamente altri' cuori.
Il treno dovrebbe avviarsi; ma ha sembrato che stava rispettando le onde impressionabili della gente e stava dando un certo tempo per loro al settle. Qualcuno stava pensando ad alta voce impazientemente, “esso è già cinque minuti in ritardo. „
Un signore anziano in fretta stava avvicinando il nostro scompartimento. Era strettamente tenuta la mano di un giovane, forse nella sua fine degli anni '20, che non stava stando al passo con l'uomo anziano. Il senso in cui stava ritardando dietro e guardare intorno ciascuno e tutto mi hanno reso il tatto che è stato ritardato mentalmente.
In qualche modo l'uomo anziano riuscito per entrare nello scompartimento, mentre il suo figlio exclaiming fortemente, “Dad, avete visto quelle luci! Già è daddy verde!„
Lo ho fatto intelligente fuori. Così, erano padre e figlio! Perchè così figlio grown-up sta comportandosi come un bambino, con un wonderment inexplicable nei suoi occhi? Venendo pensare agli occhi, ho notato un anello nero sotto i suoi occhi, come se non avesse dormito correttamente o avesse applicato un certo unguento là. Dopo avere vistli ai quarti vicini, la mia idea precedente della deficienza mentale del ragazzo è sparito. È sembrato abbastanza intelligente ma i suoi occhi stavano vagando particolare senza resto! Ha assomigliato agli occhi di un capretto che è eliminato per la prima volta nella relativa vita. I suoi gestures erano ugualmente potenti e conformati ai suoi occhio-movimenti. Per la sua età, interamente è sembrato bizzarro!
Per un momento mi sono preoccupato se richiedesse la mia sede. Fortunatamente ha fatto un beeline alla finestra-sede di fronte me, un po'spingendo le coppie, che si sono mosse come una singola unità, nella sua parte di sinistra. Il suo padre seduto dal mio lato.
Ci era già una traccia di irritazione percettibile con le coppie. Il marito ha gettato uno sguardo al giovane e rapidamente ha girato i suoi occhi assenti dal resto del mondo.
Quando il treno si è avviato muoversi, un forte rumore allegro è emerso dalla gola del giovane, sorpresente lo; e le coppie winced.
Poco dopo il giovane ha gridato, “Dad, vede che assomiglia agli alberi ed alberini della lampada sta muovendo!„ A questo apprezzamento genuino di occhio-inganno, non ho saputo reagire; le coppie hanno saputo. Hanno lasciato fuori un laughter derisive. Il padre sembrato confuso.
Il giovane era nel mondo dei suoi propri. Gli uccelli di volo, i campi colorful e gli alberi, i veicoli che si muovono sulla strada parallela, i bambini rurali che hanno fluttuato le loro mani noi allegro, i bordi ferroviari in tre lingue, il personale di annuncio della stazione che fluttua ritually le bandierine nelle stazioni sul senso, un fiume che abbiamo attraversato, i suoni speciali che emanano mentre il treno si è mosso sul ponticello, i bestiami che si muovono leisurely per i motivi di pascolo, corvi che perching sui legare elettrici senza ottenere il hurt,… mi controllo deliberatamente qui. Le cose che hanno acceso l'interesse del giovane erano troppe da descrivere.
Potrei vedere che il suo colloquio ceaseless e carefree ed il modo in cui stava conducendo stavano ottenendo sui nervi delle coppie. La signora era un esperto nel grimacing. Ho cominciato domandarmi in quanti sensi la singola faccia della signora potrebbe esprimere la disapprovazione! Pigro stava funzionando attraverso uno scomparto di modo colorful ma la sua attenzione era più sulle espressioni energiche del giovane.
Quello è quando è accaduto. Lo scomparto è caduto dal giro della signora. Giovane saltato improvvisamente giù per prendere il libro, ad esempio ad alta voce, “il Daddy, vede, la foto è così bello!„ Appena allora la signora giovane inoltre si era piegata e le loro teste si sono scontrate con un suono colpente.
La signora si è raddrizzata che lucida vigoroso la sua testa e che emette i raggi di odio verso il giovane. Era l'ultima paglia sulla parte posteriore del cammello per il marito. Ha cominciato gridare. Guardando il figlio, egli disse, “valarnthirukkaye di Erumaimaadupola, irukika di moolai di konjamaavathu di unakku?„ (Vi siete sviluppati come un bufalo ma voi avete almeno un cervello piccolo?) Ha girato verso il padre ed ha urlato lui, “Yenya, konduvare velile del paithiyaththellam di ippadi. Cherenya del aaspathiriyil di paithiyakkaara di Kondupoi.„ (Perchè l'inferno avete portato questo collega pazzo fuori come questo? Lo prendete ad un asilo mentale e lo ottenete ammesso là.)
là eravate rotture negli occhi del padre. Ha supplicato morbidamente, “scusilo ed il mio figlio, signore, lo ho ottenuto scaricato oggi dalla mattina dell'occhio-ospedale soltanto. Benchè sia un laureato, sta vedendo per la prima volta il mondo. Per il mio figlio, che era ciechi sopportati, questo è il primo giorno dopo che la sua visione sia stata ristabilita. „
L'atteggiamento delle coppie cambiate improvvisamente. Le loro facce ora si sono trasformate in in sacchetti mixed dell'imbarazzo, del rammarico, della comprensione e di tante altre sensibilità positive. Gli entrambo hanno chiesto scusa abbondantemente all'uomo anziano per il loro atteggiamento errato. Il marito ha abbracciato il giovane e per il resto del viaggio l'entusiasmo del giovane aveva inghiottito tutti noi.
Mi sono detto che, “giudicare il mondo fosse un lavoro molto fragile; deve essere fatto con amore, pazienza ed intelligenza. „
K la S Venkataraman è redattore di socio, scomparto in linea della gioventù dinamica. Potrebbe essere raggiunto con il E-mail: dynamicyouth_development@yahoo.com
Es ist für mich ganz neu
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Erfindung
ist es für mich K S
VENKATARAMAN, das ganz neu
ich gerade in mein Fach erhielt, gelegen meinem Sitz, sicher gelegt meinem mageren Gepäck in den Standplatz über meinem Kopf und nachdem es solch eine harte Arbeit erledigt hat, natürlich glücklich verborgen in meinem gepolsterten Sitz.
Ziemlich passend zu meinem jungen Alter, (ich bin gerade 67), leite ich immer ein Vergnügen ab, wenn ich einen Sitz durch die Seite eines Fensters erhalte. Passen Sie auf, wenn ich es nicht erhalte und wenn andere nicht hinsichtlich des Gebens es zu einer jungen Person wie mir auf ihren Selbst so rücksichtsvoll sind, ich einige scharfsinnige Schritte unternehme, um ein zu erhalten, bevor das Opfer ihm völlig bewußt wird!
So vereinbart, überblickte ich kurz meine Coreisenden. Zwei Sitze waren bereits durch ein junges Paar besetzt worden, dessen Körpersprache offenbar zur Welt verkündete, daß sie selbst überlassen werden möchten. Drei weitere Sitze wurden frei gefunden. Ich verwies meine Aufmerksamkeit außerhalb des Fensters.
Der Bahnhof wurde übermäßig gedrängt. Es gab clamorous Aufregung überall. Die Nachzügler drückten stark jeder mit der Ungeduld und versuchten, ihre Anpassungen zu finden. Viele Leute suchten besorgt nach dem TTE mit ihren eigenen Zweifeln und Notwendigkeiten. Ich bedauerte für ihre Unwissenheit; sie wußten nicht, daß das TTEs normalerweise die letzten Personen sind, zum in ihre jeweiligen Fächer zu erscheinen und zu erhalten.
Es gab keinen Mangel der emotionalen Szenen außerdem. Wir könnten Leute sehen, ein anderes ein zu umarmen und anregenanzeigen zu liefern.
Wieviele Vielzahl des Abschieds dort ist! Von die anderen Hände der Person, zum stürmischen Lachen still greifen, das von neckenden Anmerkungen begleitet wurde, könnten wir einige Arten Abschied dort sehen. Ein Abschnitt der Leute zerteilen mit einem anderen Abschnitt; für den Tag oder für das Jahr oder für Lebenszeit, die weiß! Wir könnten letzte minuziöse Anklänge, eilige und ernste Erzählungen, Herz-schmelzende Predigten, feste Befehle und sogar Drohungen hören!
Einige versuchten, nicht unten zu brechen; einige andere brachen wirklich unten; einige versuchten, von den Armen von anderen frei zu brechen und diskret wischten einen Riß oder zwei von ihren Augen ab; einige brachen ernsthaft andere' Herzen.
Der Zug sollte begonnen haben; aber es schien, daß es die emotionalen Wellen der Leute respektierte und einige Zeit für sie zum Settle gab. Jemand dachte laut ungeduldig, „es ist bereits fünf Minuten spät. “
Ein alter Herr näherte hastig sich unserem Fach. Er hielt fest die Hand eines jungen Mannes, möglicherweise in seinen späten Zwanziger Jahren, der nicht Schritt mit dem alten Mann hielt. Die Weise, in der er nach verlangsamte und jedem und alles herum betrachten bildeten mich Gefühl, daß er geistlich verzögert wurde.
Irgendwie der alte Mann, der gehandhabt wurde, um in das Fach zu erhalten, während sein Sohn ausrief laut, „Vati, sahen Sie, jene Lichter! Bereits ist es grüner Vati!“
Ich bildete es gescheit heraus. So waren sie Vater und Sohn! Warum solch ein grown-up Sohn benimmt sich wie ein Kind, mit einem unerklärlichen wonderment in seinen Augen? Kommend, an Augen zu denken, beachtete ich einen schwarzen Ring unter seinen Augen, als wenn er hatte nicht richtig geschlafen oder hatte irgendeine Salbe dort angewendet. Nachdem sie sie an den beengten Verhältnissen gesehen hatte, verschwand meine ehemalige Idee der geistigen Geistesschwäche des Jungen. Er schaute genug intelligent, aber seine Augen wandering eigenartig ohne Rest! Es sah wie die Augen eines Zickleins aus, das zum ersten Mal in sein Leben herausgenommen wurde. Seine Gesten waren mit seinen Augebewegungen gleichmäßig leistungsfähig und angepaßt. Während seines Alters sah es ganz sonderbar aus!
Während eines Momentes sorgte mich ich, wenn er meinen Sitz verlangen würde. Glücklicherweise bildete drückte er ein beeline zum Fenstersitz gegenüber mir und etwas die Paare, die wie eine einzelne Maßeinheit bewogen, nach links sein. Sein Vater gesessen durch meine Seite.
Es gab bereits eine Spur der Entzündung wahrnehmbar mit den Paaren. Der Ehemann blickte auf den jungen Mann flüchtig und drehte schnell seine Augen weg vom Rest der Welt.
Als der Zug anfing zu bewegen, tauchten laute lustige Geräusche von der Kehle des jungen Mannes auf und überraschten mich; und die Paare winced.
Nach einigen Minuten schrie der junge Mann, „Vati, sehen, daß es wie die Bäume aussieht und Lampe Pfosten bewegen!“ Zu dieser echten Anerkennung der Augetäuschung, konnte ich nicht reagieren; die Paare wußten. Sie ließen heraus ein spöttisches Gelächter. Der Vater in Verlegenheit gebracht geschaut.
Der junge Mann war in der Welt von seinen Selbst. Die Fliegenvögel, bunt fängt auf und Bäume, die Träger, die auf der parallelen Straße, die landwirtschaftlichen Kinder sich verschieben, die ihre Hände an uns froh wellenartig bewogen, die Gleisansage verschalt in drei Sprachen, der Stationstab, der rituell die Markierungsfahnen in die Stationen auf der Weise, ein Fluß wellenartig bewegt, den wir kreuzten, die speziellen ausströmenden Töne, während der Zug auf der Brücke sich verschob, das Vieh, das sich leisurely auf dem weiden lassenden Boden, die Krähen verschiebt, die auf den elektrischen Leitungen hocken, ohne Hurt zu erhalten,… ich, sich überprüfen absichtlich hier. Die Sachen, die das Interesse des jungen Mannes anzündeten, waren zu beschreiben zu viele.
Ich könnte sehen, daß sein endloses, sorgloses Gespräch und die Weise, in denen er sich leitete, auf den Nerven der Paare erhielten. Die Dame war ein Experte beim Verziehen. Ich fing an, in, wievielen Weisen mich zu wundern das einzelne Gesicht einer Dame Mißbilligung ausdrücken könnte! Sie lief faul durch eine bunte Art und Weisezeitschrift, aber ihre Aufmerksamkeit war mehr auf den energischen äußerungen des jungen Mannes.
Das ist, als es geschah. Die Zeitschrift fiel unten vom Schoß der Dame. Der junge Mann plötzlich unten gesprungen, um das Buch zu nehmen, sagen laut, „Vati, sehen, das Foto ist so schön!“ Gerade dann hatte die junge Dame auch verbogen und ihre Köpfe stießen mit einem thudding Ton zusammen.
Die Dame richtete sich ihren Kopf kräftig reibend und die Strahlen des Hasses in Richtung zum jungen Mann ausstrahlend gerade. Es war das letzte Stroh auf der Rückseite des Kamels für den Ehemann. Er fing an zu schreien. Den Sohn „Erumaimaadupola valarnthirukkaye, sagte er, betrachten, unakku konjamaavathu moolai irukika?“ (Sie sind wie ein Büffel aber Sie haben mindestens ein kleines Gehirn? gewachsen) Er drehte sich in Richtung zum Vater und kreischte an ihm, „Yenya, ippadi paithiyaththellam velile konduvare. Kondupoi paithiyakkaara aaspathiriyil cherenya.“ (Warum die Hölle haben Sie diesen wütenden Gefährten heraus so geholt? Sie nehmen ihn zu einem GeistesAsyl und erhalten ihn dort zugelassen.)
dort waren Risse in den Augen des Vaters. Er plädierte weich, „entschuldigen Sie mich und mein Sohn, geehrter Herr, erhielt ich ihn heute entladen vom Augekrankenhaus nur Morgen. Obwohl er ein Absolvent ist, sieht er die Welt zum ersten Mal. Für meinen Sohn der geborener Vorhang war, ist dieses der erste Tag, nachdem sein Anblick wieder hergestellt wurde. “
Die Haltung der Paare plötzlich geändert. Ihre Gesichter wurden Mischbeutel der Verlegenheit, der Reue, des Verständnisses und so vieler anderer positiver Gefühle jetzt. All entschuldigten ausgiebig sich beim alten Mann für ihre falsche Haltung. Der Ehemann umfaßte den jungen Mann und für den Rest der Reise hatte die Begeisterung des jungen Mannes alle uns versenkt.
Ich erklärte mich daß, „die Welt zu beurteilen ein sehr empfindlicher Job ist; es muß mit Liebe, Geduld und Intelligenz getan werden. “
K S Venkataraman ist Mitherausgeber, dynamische Jugend-on-line-Zeitschrift. Er könnte durch E-mail erreicht werden: dynamicyouth_development@yahoo.com
É toda novo para mim
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Fiction
é toda novo para mim
K S VENKATARAMAN que
eu comecei apenas em meu compartimento, situado meu assento, colocado minha bagagem meager com segurança no carrinho acima de minha cabeça e após ter feito um trabalho tão duro, ensconced naturalmente em meu assento amortecido feliz.
Completamente apropriado a minha idade nova, (eu sou apenas 67) eu derivo sempre um prazer quando eu começo um assento pelo lado de uma janela. Beware, quando eu não o começo, e quando outro não é assim considerate a respeito da elasticidade ele a uma pessoa nova como mim no seus próprios, eu faço exame de algumas etapas ingenious para começar um, antes que a vítima se torne inteiramente ciente dele!
Assim estabelecido, eu examinei momentaneamente meus co-viajantes. Dois assentos tinham sido ocupados já por um par novo, cuja a língua de corpo anunciasse claramente ao mundo que gostariam sede ser deixados. Três mais assentos foram encontrados vagos. Eu dirigi minha atenção fora da janela.
A estação railway foi aglomerada excedente. Havia um excitamento clamorous em toda parte. Os latecomers empurravam duramente todos com o impatience, tentando encontrar suas acomodações. Muitos povos estavam procurarando ansiosamente pelo TTE com suas próprias dúvidas e necessidades. Eu pitied para seu ignorance; não souberam que o TTEs é geralmente as últimas pessoas a aparecer e começar em seus compartimentos respectivos.
Não havia nenhum dearth de cenas emocionais também. Nós poderíamos ver povos abraçar um outro e entregar mensagens incentivando.
Quantas variedades do farewell estão lá! Silenciosamente de prender as mãos da outra pessoa, aos risos boisterous acompanhados por observações de arrelia, nós poderíamos ver diversos tipos do farewell lá. Uma seção dos povos está partindo-se com uma outra seção; para o dia ou por o ano ou para a vida, que sabe! Nós poderíamos ouvir últimas apelações minuciosas, narrations hasty e sérios, sermons dederretimento, comandos da empresa, e mesmo ameaças!
Alguns estavam tentando não quebrar para baixo; alguns outros quebraram realmente para baixo; alguns estavam tentando quebrar livre dos braços de outros, discreetly limpando um rasgo ou dois de seus olhos; alguns quebravam seriamente outros' corações.
O trem deve ter começado; mas pareceu que respeitava as ondas emocionais dos povos e dava algum tempo para eles ao settle. Alguém estava pensando alto impatiently, “ele é já cinco minutos tarde. ”
Um cavalheiro velho aproximava hurriedly nosso compartimento. Prendia firmemente a mão de um homem novo, talvez em seus twenties atrasados, que não mantivesse o ritmo com o homem velho. A maneira em que se estava retardando atrás e olhar ao redor em cada um e em tudo fizeram-me a sensação que estêve retardado mentalmente.
De algum modo o homem velho controlado começar no compartimento, quando seu filho estava exclamarando alta, “Dad, você viu aquelas luzes! Já é daddy verde!”
Eu fi-lo inteligente para fora. Assim, eram pai e filho! Por que um filho tão grown-up se está comportando como uma criança, com um wonderment inexplicable em seus olhos? Vindo pensar dos olhos, eu observei um anel preto sob seus olhos, como se não tinha dormido corretamente nem tinha aplicado algum ointment lá. Após ter visto os em quartos próximos, minha idéia anterior da deficiência mental do menino desapareceu. Olhou inteligente bastante mas seus olhos estavam vagueando peculiar sem descanso! Olhou como os olhos de um miúdo que está sendo removido para a primeira vez dentro sua vida. Seus gestos eram ingualmente poderosos e conformados com seus olho-movimentos. Para sua idade, pareceu toda estranho!
Por um momento eu preocupei-me se exijisse meu assento. Felizmente fêz um beeline ao janela-assento oposto a mim, ligeiramente empurrando os pares, que se moveram como uma única unidade, para sua esquerda. Seu pai sentado por meu lado.
Havia já um traço da irritação perceptível com os pares. O marido olhou de relance para o homem novo e girou rapidamente seus olhos longe do descanso do mundo.
Quando o trem começou se mover, um ruído alegre alto emergiu da garganta do homem novo, surpreendendo me; e os pares winced.
Poucos minutos depois o homem novo shouted, “Dad, vê que olha como as árvores e bornes da lâmpada se está movendo!” A esta apreciação genuína do olho-deception, eu não soube reagir; os pares souberam. Deixaram para fora um laughter derisive. O pai olhado embarrassed.
O homem novo estava no mundo do seus próprios. Os pássaros do vôo, os campos coloridos e as árvores, veículos que movem-se na estrada paralela, crianças rurais que acenaram suas mãos em nós alegre, o anúncio da estrada de ferro boards em três línguas, a equipe de funcionários da estação que acena as bandeiras ritually nas estações na maneira, um rio que nós cruzemos, os sons especiais que emanating quando o trem se moveu na ponte, o gado que move-se leisurely nas terras pastando, corvos que perching nos fios elétricos sem começar o hurt,… mim verificam-se deliberadamente myself aqui. As coisas que kindled o interesse do homem novo eram demasiadas a descrever.
Eu poderia ver que sua conversa ceaseless, carefree e a maneira em que se conduzia himself estavam começando nos nervos dos pares. A senhora era um perito em grimacing. Eu comecei querer saber em quantas maneiras a única cara de uma senhora poderia expressar a desaprovação! Estava funcionando preguiçosa através de um compartimento de forma colorido mas sua atenção estava mais nos utterances energéticos de homem novo.
Isso é quando aconteceu. O compartimento caiu para baixo do regaço da senhora. O homem novo pulado de repente para baixo para fazer exame do livro, dig alto, o “Daddy, vê, a foto é assim bonito!” Apenas a senhora nova tinha-se dobrado então também e suas cabeças colidiram com um som batendo.
A senhora endireitou-se herself que fricciona vigorosa sua cabeça e que emite-se os raios do hatred para o homem novo. Era a última palha na parte traseira do camelo para o marido. Começou shouting. Olhando o filho, disse ele, de “valarnthirukkaye Erumaimaadupola, irukika do moolai do konjamaavathu do unakku?” (Você cresceu como um búfalo mas você tem pelo menos um cérebro pequeno?) Girou para o pai e gritou nele, “Yenya, konduvare velile do paithiyaththellam do ippadi. Cherenya do aaspathiriyil do paithiyakkaara de Kondupoi.” (Por que o inferno você trouxe este companheiro louco para fora como este? Você faz exame dele a um asylum mental e começa-o admitido lá.)
lá era rasgos nos olhos do pai. Pleaded macia, “desculpe-me e meu filho, senhor, eu comecei-o descarregado da manhã do olho-hospital somente hoje. Embora é um graduado, está vendo o mundo para a primeira vez. Para meu filho, que era cortina carregada, este é o primeiro dia depois que sua visão foi restaurada. ”
A atitude dos pares mudados de repente. Suas caras transformaram-se sacos misturados do embarrassment, do pesar, da compreensão e de assim muitos outros sentimentos positivos agora. Ambos eles desculparam-se profusely ao homem velho por sua atitude errada. O marido embraced o homem novo e para o descanso da viagem o entusiasmo do homem novo engulfed todos nós.
Eu disse-me que, “julgar o mundo é um trabalho muito delicado; necessita ser feito com amor, paciência e inteligência. ”
K S Venkataraman é editor de associado, compartimento em linha da juventude dinâmica. Poderia ser alcançado com o E-mail: dynamicyouth_development@yahoo.com
Det är All nytt för mig
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Fiktion
är det All nytt för mig
K S VENKATARAMAN
I som fås precis in i mitt rum, placerar lokaliserade min, förlagt mitt magra bagage säkert i stativ ovanför mitt huvud, och, når du har gjort en sådan hårt arbete, naturligt ensconced i dämpat mitt, placera lyckligt.
Anslå ganska till min unga ålder, (I-förmiddag precis 67) mig härleder alltid ett nöje, när jag får en placera vid sidan av ett fönster. Akta sig, när jag inte får det, och när andra inte är, så hänsynsfullt om give det till en ung personnågot liknande mig på deras eget, jag tar något genialt kliver för att få en, för offer blir fullständigt medvetent av det!
Således avgjort, granskade jag kort min co-handelsresandear. Två placerar hade redan upptagits av barn kopplar ihop, vars kroppsspråk meddelade klart till världen att de skulle något liknande som ska lämnas till dem. Tre placerar mer var funnit vakant. Jag riktade min uppmärksamhet utanför fönstret.
Järnvägen posterar trängdes ihop alltför. Det fanns den clamorous spänningen överallt. Eftersläntrarna var driftigt hårt alla med impatience som var pröva att finna deras boenden. Många folk sökte angeläget för TTEN med deras eget tvivlar och behöver. Jag tyckte synd om för deras okunnighet; de visste inte att TTEsen är vanligt de sist personerna som syns och som ska fås in i deras respektive rum.
Det fanns inte någon dearth av emotionella platser som väl. Vi kunde se folk att krama en annan en och att leverera uppmuntranmeddelanden.
Hur många variationer av avskedet är där! Från tyst att gripa räcker den annan personen, till bullrande skratt som medföljs, genom att reta anmärkningar, oss, kunde se flera sorter av avskedet där. En dela upp av folk särar med another delar upp; för dagen eller för året eller för livstid, som vet! Vi kunde höra sist minimala vädjanar, brådskande, och allvarliga berättanden, hjärta-smältande predikaner, firma befaller och even hot!
Några var prövas att inte bryta besegrar; några andra som faktiskt är panka, besegrar; några var prövas att bryta fritt från beväpnar av andra och discreetly att torka en reva, eller två från deras synar; några bröt allvarligt andra' hjärtor.
Drevet bör ha startat; men det verkade att det respekterade det emotionellt vinkar av folket och att ge någon tid för dem till högryggad träsoffa. Någon var tänkande aloud impatiently, ”det är redan fem noterar sent. ”
Nearing en gammal gentleman hastigt vårt rum. Han var stramt innehav räcka av en ung man, kanske i hans sena twenties, som inte höll stegar med gamal man. Långt in, som han kom på efterkälken bakom, och att se omkring på varje och allt gjorde mig känselförnimmelse att han fördröjdes mentalt.
Somehow gamal man som klarades av för att få in i rummet, tag som hans son utropade högt, ”farsan, såg du de tänder! Redan är det den gröna pappan!”,
Jag gjorde cleverly det ut. Så var de fadern och sonen! Why en sådan vuxen son uppföra något liknande är ett barn, med en oförklarlig wonderment i his synar? Kommande till funderare av synar, mig märkte en svart för att ringa under his synar, som, fast han inte hade sovat riktigt eller hade applicerat någon salva där. Når de har sett, inkvarterar de på slutet, min tidigare idé av pojke mentala brist försvann. Han såg intelligent nog, men his synar irrade besynnerligt without vilar! Det såg den något liknande synar av en unge som ut togs för den första tiden i dess liv. Hans gester var lika kraftiga och att inordna sig med hans syna-förehavanden. För hans ålder verkade det all kusligt!
För ett ögonblick oroade I, om han skulle den min begäran placerar. Luckily gjorde han en beeline till denplacera motsatsen till mig, litet driftigt koppla ihop, som den rörda något liknande en singelenhet, till his lämnade. Hans fader satt vid min sida.
Det fanns redan en trace av retning som var märkbar med koppla ihop. Makan kasta en blick på den unga manen och vände snabbt his synar i väg från vila av världen.
Då drevet startade flyttning, stojar ett högt jolly dykt upp från halsen av den unga manen som förvånar mig; och den ryckte till koppla ihop.
Några noterar mer sistnämnd den ropade unga manen, ”farsan, ser att det ser likt treesna och lampan postar är röra!”, Till denna äktaa gillande av syna-bedrägeri visste jag inte hur man reagerar; koppla ihop visste. De l5At ut en hånfull laughter. Den sedda fadern generad.
Den unga manen var i världen av hans eget. Flygfåglarna som är färgrika sätter in, och trees, medel som är rörs på den parallella vägen, de lantliga barnen, som vinkade deras, räcker på oss joyfully, det järnväg meddelandet stiger ombord i tre språk, postera bemannar att vinka sjunker ritually i posterar på långt, en flod, som vi korsade, sakkunniga låter emanating stunder drevet som är rört på överbrygga, den sävliga flyttningen för nötkreatur på den betande jordningen, galanden som perching på elkraften, binder, utan att få men,… mig, kontrollerar jag själv avsiktligt här. Saker, som tände intressera av den unga manen, var för många som ska beskrivas.
Jag kunde se att hans ändlösa carefree samtal och sättet, som han var att föra som i var självt fick på nerverna av koppla ihop. Ladyen var ett sakkunnigt, i grimacing. Jag startade att undra i, hur många väg som en ladys singel vänder mot kunde det uttryckliga ogillandet! Hon var spring till och med ett färgrikt danar lazily tidskriften, men hennes uppmärksamhet var mer på den unga man driftiga utterances.
Det är när den händde. Tidskriftavverkningen besegrar från varven av ladyen. Den unga manen som hoppas plötsligt, besegrar för att ta boka, ordstäv aloud, ”pappan, ser, fotoet är så härlig!”, Precis därefter hade den unga ladyen också böjelse, och deras huvud kolliderade med dunsa som var solitt.
Ladyen rätade ut hon själv kraftigt gnuggbild hennes huvud och utsändande av strålarna av hat in mot den unga manen. Det var det sist sugrör på kamel baksida för makan. Han startade att ropa. Se sonen, sade han, ”Erumaimaadupola valarnthirukkaye, irukika för unakkukonjamaavathumoolai?”, (Du har fullvuxen något liknande en buffel men dig har åtminstone lite en hjärna?), Han vände in mot fadern och skrek på honom, ”Yenya, velile konduvare för ippadipaithiyaththellam. Cherenya för Kondupoi paithiyakkaaraaaspathiriyil.”, (Why helvetet du har kommit med denna tokiga kamrat ut gillar detta? Du tar honom till en mental asyl och får honom medgiven där.)
där var revor i fadern synar. Han pläderade slappt, ”ursäkta mig, och min son, herrn, fick jag honom urladdad från syna-sjukhuset endast i dag morgonen. Fast han är en kandidat, ser han världen för den första tiden. För min son som var den födda rullgardinen, är denna den första dagen, efter hans vision återställdes. ”
Inställningen av koppla ihop plötsligt ändrande. Deras vänder mot blev kompott av besvär, ånger, överenskommelse och så många andra realitetkänslor nu. Båda av dem bad om ursäkt profusely till gamal man för deras fla inställning. Makan omfamnade den unga manen, och för vila av resan hade entusiasmen av den unga manen engulfed allihop.
Jag berättade jag själv, ”bedöma världen är ett mycket delikat jobb; det behöver att göras med förälskelse, patiens och intelligens. ”
Är K S Venkataraman den förbundna redaktören, on-line tidskrift för dynamisk ungdom. Han kunde nås till och med e-post: dynamicyouth_development@yahoo.com
Оно совсем ново для меня
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Небылица
оно совсем ново для меня
K S VENKATARAMAN, котор
я как раз получил в мой расположенный отсек, моему месту, помещенному моему скупому багажу безопасн в стойке над моей головкой и после делать такое напряженную работу, естественно ensconced в моем снабженном подкладкой месте счастливо.
Довольно соотвествующе к моему молодому времени, (я как раз 67) я всегда вывожу удовольствие когда я получаю место стороной окна. Beware, когда я не получаю его, и когда другие не настолько благорассудительны о податливости оно к молодому человеку как я на их, я предпринимаю меры некоторые остроумные для того чтобы получить одно, прежде чем жертва будет полностью учитывая его!
Таким образом после того как я установлен, я кратко произвел съемку мои co-путешественники. 2 места уже были заняты молодой парой, которой язык жестов ясно объявил к миру что они хотел быет быть переданным к себе. 3 больше места были счесны вакантно. Я направил мое внимание вне окна.
Железнодорожная станция излишек была а. Было clamorous ободрение везде. Latecomers нажимали крепко каждое при нетерпение, пытаясь найти их вмещаемости. Много людей тревожено искали для TTE с их собственными сомнениями и потребностями. Я pitied для их незнания; они не знали что TTEs будет обычно последними людьми, котор нужно появиться и получиться в их соответственно отсеки.
Не было dearth эмоциональных мест также. Мы смогли увидеть, что люди обняли одно другое и поставили ободряя сообщения.
How many разнообразия прощания там! От молчком сжимать руки другой персоны, к boisterous смеху сопровоженному путем дразня примечания, мы смогли увидеть несколько видов прощания там. Раздел людей разделяет с другим разделом; на день или на год или для продолжительности жизни, которая знает! Мы смогли услышать последние мельчайшие воззвания, второпях и серьезные повествования, сердц-плавя проповеди, твердые команды, и даже угрозы!
Некоторые пытались не break down; некоторые другие фактическ break down; некоторые пытались сломать свободно от рукояток других, небезрассудно обтирающ разрыв или 2 от их глаз; некоторые серьезно ломали другие' сердца.
Поезд должен начать; но оно показалось что оно уважало эмоциональные волны людей и давало некоторое время для их к скамье. Кто-нибудь думало aloud нетерпеливо, «оно уже 5 MINUT поздно. »
Старый джентльмен hurriedly почти наш отсек. Он плотно держал руку молодого человека, возможно в его late twenties, который не держал побежку с старым человеком. Дорога в он запаздывал позади и смотреть вокруг на каждом и всем сделали мной чывство что он умственно был задержан в развитии.
Как-то старый человек управляемый для того чтобы получить в отсек, пока его сынок громк кричал, «папа, вы увидели те света! Уже это будет зеленым папаом!»
Я ухищренно сделал его вне. Так, они был отцом и сынком! Почему такой grown-up сынок поступает как ребенок, с неизъяснимым wonderment в его глазах? Приходящ для того чтобы думать глаз, я заметил черное кольцо под его глазами, как если бы он не поспал правильн или приложил некоторую мазь там. После видеть их на близких четвертях, моя бывшяя идея дефицита мальчика умственного исчезла. Он посмотрел толковейшим достаточно но его глаза специфически бродяжничали без остальных! Оно посмотрело как глаза малыша будучи приниманным вне for the first time в свою жизнь. Его жесты были равн мощны и соответствуемы с его глаз-движениями. Для его времени, оно совсем показалось weird!
На момент я потревожился если он потребовал бы моему месту. Удачливейше он сделал beeline к окн-месту напротив меня, небольш нажимающ пар, которые двинули как одиночный блок, к его левой стороне. Его отец ый моей стороной.
Был уже след раздражения уловимый с парами. Супруг мельком взглянул на молодом человеке и быстро повернул его глаза далеко от rest of the world.
Когда поезд начал двинуть, громкий jolly шум вытек от горла молодого человека, удивляя меня; и winced пары.
На несколько минут позднее молодой человек крикнул, «папа, видит он смотрит как валы и столбы светильник двигает!» К этому неподдельному благодарности глаз-обмана, я не сумел как прореагировать; пары знали. Они препятствовали вне derisive хохоту. Посмотренный отец оконфужено.
Молодой человек находился в мире его. Птицы летания, цветастые поля и валы, корабли двигая на параллельную дорогу, сельские дети которые развевали их руки на нас joyfully, объявление railway всходят на борт в 3 языках, штате станции развевая флаги ритуально в станциях на дороге, реке которое мы пересекли, специальных звуках пока поезд двинул на мост, скотинах leisurely двигая на пася земли, ворон perching на электрических проводах без получать повреждение,… я нарочито проверяют здесь. Вещи разжгли интерес молодого человека были too many, котор нужно описать.
Я смог увидеть что его безпрерывная, беспечальная беседа и образ в которой он дирижировал получали на нервах пар. Повелительница была специалистом в grimacing. Я начал интересовать в how many дорогах сторона повелительницы одиночная смогла выразить неутверждение! Она lazily бежала через цветастую кассету способа но ее внимание было больше на произнесениях молодого человека напористых.
То когда оно случилось. Кассета упала вниз от внапуска повелительницы. Вплоть молодого человека неожиданно перескоченное до взятие книга, говорить aloud, «папа, видит, фотоий настолько красивейш!» Как раз после этого молодая повелительница также согнула и их головки вступили в противоречия с thudding звуком.
Повелительница выправила ядрено ее головку и испуская лучи ненависти к молодому человеку. Это было последней сторновкой на задней части верблюда для супруга. Он начал крикнуть. Смотрящ сынка, он сказал, «valarnthirukkaye Erumaimaadupola, irukika moolai konjamaavathu unakku?» (Вы росли как буйвол но вы имеете по крайней мере маленький мозг?) Он повернул к отцу и закричал на ем, «Yenya, konduvare paithiyaththellam ippadi velile. Cherenya aaspathiriyil paithiyakkaara Kondupoi.» (Почему ад вы приносили этого сумашедшего собрата вне как это? Вы принимаете его к умственному asylum и получаете его после того как вы впущены там.)
там были разрывами в глазах отца. Он признал мягко, «извините меня и мой сынок, господин, я получил его после того как я разряжен от утра глаз-стационара только сегодня. Хотя он будет студент-выпускником, он видит мир for the first time. Для моего сынка, который был рожденной шторкой, это будет первый день после того как его зрение было восстановлено. »
Ориентация пар неожиданно изменила. Их стороны стали смешанными мешками embarrassment, сожаления, вникания и настолько много других положительных ощупываний теперь. Both of them профузно apologized к старому человеку для их неправильной ориентации. Супруг обнял молодого человека и для остальноев путешествия восторг молодого человека engulfed all of us.
Я сказал, «судить мир будет очень чувствительной работой; для этого нужно быть сделанным с влюбленностью, терпением и сведенией. »
K s Venkataraman будет член редакционной коллегии, кассета динамической молодости Online. Он смог достигнуться через и-мэйло: dynamicyouth_development@yahoo.com
Het is Nieuw allen voor me
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De fictie
het is Nieuw allen voor me
K S VENKATARAMAN
die ik enkel in mijn compartiment ben geworden, veilig van mijn zetel de plaats bepaald, mijn povere bagage in de tribune boven mijn hoofd en na het doen van zulk een harde werk plaatste, ensconced natuurlijk gelukkig in mijn beschermde zetel.
Vrij aangewezen aan mijn jonge tijd, (ik ben enkel 67) ik leid altijd een genoegen af wanneer ik een zetel door de kant van een venster krijg. Beware, wanneer ik het niet krijg, en wanneer anderen niet zo attent zijn om het aan een jonge persoon te geven als me op hun, tref ik sommige ingenieuze maatregelen om één te krijgen, alvorens het slachtoffer van het volledig bewust wordt!
Aldus geregeld, onderzocht ik kort mijn mede-reizigers. Twee zetels waren reeds bezet door een jong paar, het van wie kinetisch gedrag aan de wereld aankondigde duidelijk dat zij aan zich zouden willen worden verlaten. Drie meer zetels werden gevonden leeg. Ik leidde mijn aandacht buiten het venster.
De spoorwegpost was overdreven overvol. Er was overal clamorous opwinding. Latecomers duwden hard iedereen met ongeduld, dat hun aanpassingen probeert te vinden. Vele mensen zochten angstig naar TTE met hun eigen twijfels en behoeften. Ik pitied voor hun onwetendheid; zij wisten niet dat TTEs gewoonlijk de laatste personen om in hun respectieve compartimenten is te verschijnen en te krijgen.
Er was geen gebrek eveneens van emotionele scènes. Wij konden mensen zien koesterend elkaar en leverend aanmoedigend berichten.
Hoeveel verscheidenheden van afscheid daar zijn! Van stil het grijpen van de handen van andere persoon, aan heftige lach gecombineerd met het plagen opmerkingen, konden wij verscheidene soorten afscheid daar zien. Een sectie mensen scheidt met een andere sectie; voor de dag of voor het jaar of voor leven, dat het weet! Wij konden het beroep van het laatste ogenblik, haastige en ernstige verhalen, hart-smeltende preken, vaste bevelen, en zelfs bedreigingen horen!
Wat probeerden niet op te splitsen; een anderen splitsten eigenlijk op; wat probeerden om vrij van de wapens van anderen te breken, discreet afvegend een scheur of twee van hun ogen; wat braken ernstig anderen' harten.
De trein zou moeten begonnen zijn; maar het scheen dat het de emotionele golven van de mensen eerbiedigde en wat tijd voor te regelen hen gaf. Somebody dacht impatiently hardop, „het is reeds vijf laat minuten. Een“
oude heer naderde haastig ons compartiment. Hij strak hield de hand van een jonge mens, misschien in zijn recente jaren '20, die geen tempo met de oude man hield. De manier waarin hij achterbleef en rond elk en alles bekeek maakte me vinden dat hij geestelijk werd opgehouden.
Op de een of andere manier erin slaagde de oude man om in het compartiment te krijgen, terwijl zijn zoon luid uitriep, „Papa, u zag die lichten! Reeds is het groene papa!“
Ik maakte het op verstandig. Zo, waren zij vader en zoon! Waarom zulk een volwassenezoon zich gedraagt als een kind, met een inexplicable verwondering in zijn ogen? Komend aan ogen denken, merkte ik een zwarte ring onder zijn ogen op, alsof hij behoorlijk één of andere zalf niet had geslapen daar of toegepast. Na het zien van hen bij dichte kwarten, verdween mijn vroeger idee van de geestelijke deficiëntie van de jongen. Hij keek intelligent genoeg maar zijn ogen wandelden vreemd genoeg zonder rust! Het keek als de ogen van een jong geitje dat voor het eerst in zijn leven wordt genomen. Zijn gebaren waren even krachtig en waren met zijn oog-bewegingen in overeenstemming. Voor zijn tijd, het alle geleken bizar!
Voor een ogenblik dat ik als hij eisen=zou= mijn zetel ongerust heb gemaakt. Gelukkig maakte hij een beeline aan de venster-zetel tegengesteld aan me, lichtjes duwend het paar, dat zich als één enkele eenheid, aan zijn linkerzijde bewoog. Zijn vader die door mijn partij wordt gezeten.
Er was reeds een spoor van irritatie waarneembaar met het paar. De echtgenoot keek bij de jonge man en draaide snel zijn ogen vanaf de rest van de wereld.
Toen de trein begon zich te bewegen, kwam een hevig heel lawaai uit de keel van de jonge man te voorschijn, verrassend me; en het paar winced.
Een paar minuten later schreeuwde de jonge man, „Papa, ziet het als de bomen kijkt en de lampposten zich!“ bewegen Aan deze echte appreciatie van oog-teleurstelling, wist ik niet het hoe te te reageren; het paar wist het. Zij laten uit een belachelijk gelach. De vader keek pijnlijk.
De jonge man was in de wereld van van hem. De vliegende vogels, de kleurrijke gebieden en de bomen, voertuigen die zich op de parallelle weg, de landelijke kinderen bewegen die hun handen vreugdevol bij ons, de raad van de spoorwegaankondiging in drie talen golften, het postpersoneel die de vlaggen ritueel in de posten op de manier, een rivier golven die wij kruisten, de speciale geluiden die terwijl de trein die op de brug, vee het leisurely bewegen zich op de weidende gronden, kraaien wordt bewogen afkomstig zijn die op de elektrische draden zonder gekwetst het worden neerstrijken,… ik doelbewust me hier controleer. De dingen die de rente van de jonge man ontstaken waren te beschrijven teveel.
Ik kon zien dat zijn onafgebroken, onbezorgde bespreking en manier waarin hij zich leidde op de zenuwen van het paar kregen. De dame was een deskundige in het grimassen trekken. Ik begon benieuwd te zijn op hoeveel manieren het enige gezicht van een dame afkeuring kon uitdrukken! Zij nam lui een kleurrijk maniertijdschrift maar door haar aandacht was meer op de jonge man energieke uitingen.
Dat is toen het gebeurde. Het tijdschrift viel neer van de overlapping van de dame. De jonge man sprong plotseling neer om het boek te nemen, hardop zeggend, „Papa, ziet, is de foto zo mooi!“ Enkel had de jonge dame toen ook neiging en hun hoofden kwamen met een thudding geluid in botsing.
De dame maakte zich recht die krachtig haar hoofd wrijft en de stralen van haat naar de jonge man uitzendt. Het was het laatste stro op de rug van de kameel voor de echtgenoot. Hij begon te schreeuwen. , zei hij, bekijkend de zoon „Erumaimaadupola valarnthirukkaye, moolaiirukika van unakkukonjamaavathu?“ (U bent gegroeid als een buffel maar u minstens wat hersenen? gehad) Hij draaide naar de vader en schreeuwde bij hem, „Yenya, ippadi paithiyaththellam velile konduvare. Paithiyakkaara aaspathiriyil cherenya van Kondupoi.“ (Waarom de hel u deze gekke kameraad als dit heeft uitgebracht? U neemt hem aan een geestelijk asiel en krijgt hem toegelaten daar.)
daar was scheuren in de ogen van de vader. Hij pleitte zacht, „excuseer me en mijn zoon, de heer, kreeg ik hem slechts vandaag van het oog-ziekenhuis de ochtend gelost. Hoewel hij een gediplomeerde is, voor het eerst ziet hij de wereld. Voor mijn zoon, die geboren blinden was, is dit de eerste dag nadat zijn visie werd hersteld. De“
houding van het paar veranderde plotseling. Hun gezichten werden gemengde zakken van verlegenheid, betreuren, begrijpend en zo veel ander positief nu gevoel. Beiden verontschuldigden zich overvloedig aan de oude man voor hun verkeerde houding. De echtgenoot omhelste de jonge man en voor de rest van de reis had het enthousiasme van de jonge man wij allemaal overspoeld.
Ik vertelde me, „het Beoordelen van de wereld is een zeer gevoelige baan; het moet met liefde, geduld en intelligentie worden gedaan. “
K S Venkataraman is Verwante Redacteur, het Dynamische Online Tijdschrift van de Jeugd. Hij zou door e-mail kunnen worden bereikt: dynamicyouth_development@yahoo.com
هو جميعا جديدة ل ي
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
تخيل
هو جميعا جديدة ل ي
[ك] [س] [فنكترمن]
أنا فقط حصلت داخل أرض محصورتي, يحدّد مقعدي, يوضع حقيبتي نحيفة بأمان في الحامل قفص فوق رأسي وبعد يتمّ هذا يستعصي عمل, بشكل طبيعيّ [إنسكنسد] في ي يوسّد مقعد بسعادة.
الى حدّ بعيد مناسبة إلى عمري شابّة, (أنا فقط 67) يستنتج أنا دائما متعة عندما أنا أحصل مقعد بالجانب من نافذة. حذرت, عندما لا يحصل أنا هو, وعندما أخرى ليس هكذا مراعية [أس تو] مرونة هو إلى [يوونغ برسن] مثل ي على هم خاصّة, أنا آخذ بعض [ستبس] عبقريّة أن يحصل واحدة, قبل أن الضحية يصبح كلّيّا مدركة من هو!
لذلك يقرّر, مسح أنا بإيجاز [ك-ترفلرس] ي. احتلّت اثنان مقاعد تلقّى سابقا يكون بزوج شابّة, الذي [بودي لنغج] بوضوح أعلن إلى العالم أنّ هم أحبّوا أن يكون تركت إلى بنفسي. أسّست ثلاثة كثير مقاعد كان شاغرة. أنا وجّهت إنتباهي خارج النافذة.
احتشدت المحطّة سكّة الحديد كان [أفرلي]. هناك كان إثارة صاخبة في كلّ مكان. دفع ال [لتكمرس] كان بشدّة كلّ واحد مع تلهف, يحاول أن يجد تكييفهم. بحث كثير الناس كان بقلق ل ال [تّ] مع هم خاصّة [دووبتس] وحاجات. أنا [بيتيد] لحالت جهلهم; هم لم يعرفوا أنّ [تّس] عادة الأشخاص متأخّرة أن يظهر وحصلت داخل أرض محصورتهم شخصيّة.
هناك كان ما من قلة من مشاهد عاطفيّة أيضا. نحن استطاع رأيت الناس يعانق واحدة آخر ويسلّم مشجّع رسائل.
[هوو مني] تشكيلات الوداع يكونون هناك! من [سلنتلي] يمسك الأخرى شخص أيادي, إلى ضحك صاخبة يرافق ب يمازح ملاحظات, نحن استطاع رأيت عدّة أنواع الوداع هناك. يرحل قسم الالناس مع آخر قسم; لليوم أو للسنة أو لمتوسّط عمر, الذي يعرف! نحن استطاع سمعت إستئنافات [لت مينوت], سريعة وحكايات جدّيّة, [هرت-ملتينغ] عظات, أوامر متينة, وحتّى تهديدات!
حاول بعض كان لا أن يختلّ; [بروك دوون] بعض أخرى واقعيّا; حاول بعض كان أن يكسر مجّانا من ال [أرمس] من أخرى, برزانة يمسح دمع أو اثنان من أعينهم; كسر بعض كان بجدّيّة أخرى' قلوب.
القافلة تموين سوفت يتلقّى بدأت; غير أنّ بدا هو أنّ هو كان احترم الموجات عاطفيّة من الالناس وأعطى بعض وقت ل هم إلى مقعد. فكّر واحد ما كان بجهارة [إيمبتينتلي], "هو سابقا خمسة دقائق متأخّرا. "
قارب شهم قديمة كان على عجل أرض محصورتنا. أمسك هو كان بإحكام اليد من [يوونغ من], ربّما في [لت تونتيس] ه, الذي كان لم يحافظ خطوة مع الرجل قديمة. جعلني الطريق في أيّ هو كان تخلّف وراء وينظر حوالي في كلّ وكلّ شيء إحساس أنّ هو كان [منتلّي] أخّرت.
بطريقة ما الرجل قديمة يدار أن يحصل داخل الأرض محصورة, بينما إبنته كان بصوت عال هتف, "أب, رأى أنت أنّ أضواء! سابقا هو [ددّي] خضراء!"
أنا بحذق جعلت هو خارجا. هكذا, كان هم أب وإبنة! يتصرّف لماذا هذا إبنة بالغة مثل طفلة, مع [ووندرمنت] متعذّر تعليل في أعينه? أتيت أن يفكّر من أعين, لاحظ أنا حلقة سوداء تحت أعينه, وكأنّ هو تلقّى لم ينم بشكل صحيح أو طبّق بعض مرهم هناك. بعد يرىهم في أرباع قريبة, اختفى فكرتي سابقة من الفتى [منتل دفيسنسي]. هو نظر ذكيّة بكفاية غير أنّ تجوّل أعينه كان بصفة خاصّة دون إستراحة! هو نظر مثل الأعين من جدية يكون يؤخذ خارجا [فور ث فيرست تيم] في حياته. كان إشاراته بالتّساوي قوّيّة ويطابق مع [إ-موفمنتس] ه. لعمره, ظهر هو جميعا غريبة!
لعزم أقلق أنا إن هو طلب مقعدي. لحسن الحظّ جعل هو [بيلين] إلى ال [ويندوو-ست] مقابل ي, قليلا يدفع الزوج, الذي تحرّك مثل وحدة وحيدة, إلى يساره. أبه يجلس بجانبي.
هناك كان سابقا أثر الإثارة محسوسة مع الزوج. لمح الزوج في ال [يوونغ من] وسريعا التفت أعينه بعيد من ال [رست وف ث وورلد].
عندما بدأ القافلة تموين يتحرّك, ضوضاء مرتفعة مرحة ظهر من الحلق من ال [يوونغ من], يفاجئني; والزوج [وينسد].
[ا فو مينوتس لتر] صاح ال [يوونغ من], "أب, يرى هو ينظر مثل الأشجار ومصباح موقعات يتحرّك!" إلى هذا تقدير أصليّة [إ-دسبأيشن], لم يعرف أنا كيف أن يتجاوب; عرف الزوج. هم تركوا خارجا ضحك [دريسف]. الأب ينظر يحرج.
كان ال [يوونغ من] في العالم من ه خاصّة. الطيران يطلع عصافير, زاهية مجالات وأشجار, عربات يتحرّك على الطريق موازية, الأطفال ريفيّة الذي لوّح أياديهم في نا بسعادة, السكّة حديديّة إعلان في ثلاثة لغات, المحطة ملاكة يلوّح الصخر لوحيّ حسب الطّقوس في المحطات على الطريق, نهر أنّ نحن عبرنا, الصوى خاصّة ينبعث بينما القافلة تموين تحرّك على الجسر, المواش بتمهّل يتحرّك على ال يجلط أراضي, غرب يجثم على السلك كهربائيّ دون يحصل جرح,… أنا عمدا يفحصبنفسي هنا. كان الأشياء أنّ أشعل الفائدة من ال [يوونغ من] [توو مني] أن يصف.
أنا استطاع رأيت أنّ ه مستمرّة, حصل محادثة مبتهجة والطريقة في أيّ هو كان أوصلبنفسي كان على الأعصاب من الزوج. كان السيدة خبيرة في يكشّر. أنا بدأت يتساءل في [هوو مني] طرق سيدة وجه وحيدة استطاع عبّر عن رفض! ركض هو كان [لزيلي] من خلال [فشيون مغزين] زاهية غير أنّ إنتباهه كان أكثر على ال [يوونغ من] تعبيرات نشيطة.
أنّ عندما هو حدث. [فلّ] المجلة إلى أسفل من الثني من السيدة. ال [يوونغ من] فجأة يقفز إلى أسفل أن يأخذ الكتاب, [سينغ] بجهارة, "يرى [ددّي], الصورة هكذا جميلة!" فقط بعد ذلك كان السيدة شابّة أيضا قد ثنّى ورؤوسهم اصطدموا مع يرتطم صوة.
قوّمبنفسي السيدة بشدّة يحكّ رأسه ويصدر الأشعة الكراهية نحو ال [يوونغ من]. هو كان التبن متأخّرة على الجمل ظهر للزوج. هو بدأ يصيح. ينظر في الإبنة [, ه سيد,] "[إروميمدوبولا] [فلرنثيروكّ], [أونكّو] [كونجمفثو] [موولي] [إيروكيكا]?" (قد نما أنت مثل جاموس غير أنّ أنت يتلقّى على الأقلّ دماغ صغيرة?) هو التفت نحو الأب وصاح في ه, "[ينا], [إيبّدي] [بيثيثثلّم] [كوندوفر] [فليل]. [كوندوبوي] [بيثيكّرا] [أسبثيرييل] [شرنا]." (لماذا الجحيم أنت قد أحضرت هذا رفيقة مجنونة خارجا مثل هذا? أنت تأخذه إلى مأوى عقليّة ويحصله يعترف هناك.)
هناك كان دموع في الأب أعين. عذرتني هو ترافع برفق, "وإبنتي, سيد, أنا حصلته يقال من ال [إ-هوسبيتل] فقط اليوم صباح. رغم أنّ هو يكون متخرجة, يرى هو العالم [فور ث فيرست تيم]. لإبنتي, الذي كان [بورن] عميان, هذا اليوم أولى عقب أحيات رؤيته كان. "
الموقف من الزوج فجأة يغيّر. أصبح وجوههم حقائب مختلطة من حيرة, أسف, تفهم وهكذا كثير أخرى أحاسيس إيجابيّة الآن. اعتذر [بوث وف ثم] [بروفوسلي] إلى الرجل قديمة لموقفهم خاطئة. اعتنق الزوج ال [يوونغ من] ولالإستراحة من السفر الحماسة من ال [يوونغ من] كان قد غمر كلّ من نا.
أنا قلتبنفسي, "يقضي العالم شغل دقيقة جدّا; هو يحتاج أن يكون أتمّت مع حالة حبّ, صبر وذكاء. "
[ك] [س] [فنكترمن] [أسّوست ديتور], شباب حركيّة مجلة متوفّر على شبكة الإنترنات. هو استطاع كنت بلغت من خلال بريد إلكترونيّ: [دنميسووثدفلوبمنتهوو.كم]
available in: 